Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Εφτά πατρίδες, εφτά θάνατοι (Αναθεωρημένο, Εμπλουτισμένο) - Σπουδή του Ευάγγελου Τσαβδάρη επάνω στους Εφτά Νάνους των Καββαδία και Μικρούτσικου

Μέσα στον καυτό ελληνικό Αύγουστο, κι εν μέσω προετοιμασιών για την ιδιαίτερη εκδήλωση Ποίηση σε Διάλογο, ο ποιητής Ευάγγελος Τσαβδάρης ολοκλήρωσε τη σπουδή του πάνω σε ένα από
τα αγαπημένα του μελωποιημένα ποιήματα, τους Εφτά Νάνους του Νίκου Καββαδία, σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου.

Οι στίχοι του Ευάγγελου πατάνε αρμονικά πάνω στην πένα του Καββαδία και στη μελωδία του Μικρούτσικου, δίνοντας την αίσθηση μιας νέας δημιουργίας, που όμως σου φαίνεται τόσο οικεία.

Ας απολαύσουμε το νέο δημιούργημα του ποιητή...


Εφτά Πατρίδες, Εφτά Θάνατοι (Αναθεωρημένο - Εμπλουτισμένο)


Όταν λιμνάζει ο σφυγμός, μην πελαγώνεις,

ρίξε πιο πέρα μάτια στους μετανάστες..


Έχουν του πόνου τη θωριά, σε καθηλώνουν,

ένας μικρός γράφει αχνά, μικρές ελπίδες..


Πιο πέρα η μάνα τα παράπονα  μπαλώνει 

και εσύ πεθάνεις έτσι αργά μεσ' την ρουτίνα,

ο ασυνείδητος χαφιές ψυχές σκοτώνει, 

μέσα στην τσέπη του  λεφτά μέσα του χιόνι..


Και εγώ, σε νιώθω έτσι  αργά σαν μετανάστης,

μέρα και νύχτα στην κάρδια, είσαι δυνάστης,

μα είναι κάτι αιχμηρό που με πληγώνει,
  
είναι τα πόδια μου που γδέρνουν στα μουράγια,

μα είναι κάτι κοφτερό που φραγγελώνει 

είναι η μορφή σου που θα στέκεται καθάρια.. 


Και έτσι με πόνο και καημό στην γη πατάμε, 

με την ψυχή και τον παλμό, 

έχουν τα πόδια μου καρφιά, και  θρυμματίζουν, 

όλα τα πέρατα της γης τα αρμενίζουν...


Τσαβδάρης Ευάγγελος



Εκδοχή Δεύτερη  (Εναρμονίζεται με τη μελωδία)


Όταν λιμνάζει ο σφυγμός, μην πελαγώνεις, 

ρίξε πιο πέρα μάτια στους μετανάστες..


Έχουν του πόνου τη θωριά, σε καθηλώνουν, 

ένας μικρός γράφει αχνά, μικρές ελπίδες..


Πιο πέρα η μάνα τα παράπονα  μπαλώνει 

και εσύ πεθάνεις έτσι αργά μεσ' την ρουτίνα, 

ο ασυνείδητος χαφιές ψυχές σκοτώνει, 

μέσα στην τσέπη του  λεφτά μέσα του χιόνι..


Και εγώ, σε νιώθω έτσι  αργά σαν μετανάστης,

μέρα και νύχτα στην κάρδια, είσαι δυνάστης,

μα είναι κάτι αιχμηρό που με πληγώνει,  

είναι τα πόδια μου που γδέρνουν στα μουράγια,

μα είναι κάτι κοφτερό που φραγγελώνει

είναι η μορφή σου που θα στέκεται καθάρια..


Και έτσι με πόνο και καημό στην γη πατάμε,

έχουν τα πόδια μου καρφιά, και  θρυμματίζουν,

όλα τα πέρατα της γης τα αρμενίζουν...


Τσαβδάρης Ευάγγελος




ialmopia.gr

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το ialmopia.gr επιτρέπει στον χρήστη να αναρτά τα σχόλια και τις απόψεις του σε επίκαιρα θέματα/συζητήσεις. Τα σχόλια και οι απόψεις αυτές εκφράζουν αποκλειστικά τις προσωπικές θέσεις του εκάστοτε χρήστη και δεν υιοθετούνται από το ialmopia.gr. Σε κάθε περίπτωση, ο χρήστης οφείλει να εκφράζεται με τρόπο ώστε να μην παραβιάζει τους ελληνικούς νόμους. Σε αντίθετη περίπτωση, το ialmopia.gr διατηρεί το δικαίωμα να αποκλείει το χρήστη από την εν λόγω υπηρεσία.

Με εκτίμηση, Η συντακτική ομάδα του ialmopia.gr

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *