Επικοινωνήστε μαζί μας!
Ελάτε σε επαφή με την συντακτική ομάδα του ialmopia.gr
Δημοσιεύστε την αγγελία σας στο ialmopia.gr εντελώς δωρεάν
Αγορές-Πωλήσεις-Ενοικιάσεις-Εργασία
Γίνε αρθρογράφος στο ialmopia.gr!
Μπορείς κι εσύ με τα άρθρα σου να συμμετέχεις στην παρέα μας και οι αναγνώστες μας να διαβάσουν τις σκέψεις σου ή τους προβληματισμούς σου
Σύλλογος "ΠΑΝΘΕ" Αριδαίας: Στόχος μας η ουσιαστική και ολιστική στήριξη του ανθρώπου
Ενδιαφέρον project από την περιοχή μας
Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2018
«Μέγας Αλέξανδρος»: Βιβλιοπαρουσίαση στην Έδεσσα «Όχι, δεν είμαι εχθρός του λαού»
Ο Φιλοπρόοδος Σύλλογος Έδεσσας «Μέγας Αλέξανδρος» και οι εκδόσεις Επίκεντρο σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Μάριου Μαρκοβίτη «Όχι, δεν είμαι εχθρός του λαού».
Η παρουσίαση θα γίνει το Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2018 και ώρα 19:00, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Έδεσσας (Κ.Γαρέφη-Περδίκα 1, Έδεσσα).
Με τον συγγραφέα συζητούν για το βιβλίο οι:
-Στράτος Δορδανάς, επίκουρος καθηγητής τμ.Βαλκανικών Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας
-Θοδωρής Σαρηγκιόλης, ποιητής
-Γιάννης Χατζηπέγιου, Πρόεδρος Φ.Σ.Ε. «Μέγας Αλέξανδρος».
Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.
Στο τέλος της εκδήλωσης θα διανεμηθούν αναμνηστικά για τα 100 χρόνια του Φιλοπρόοδου Συλλόγου «Μέγας Αλέξανδρος».
Εκατό χρόνια ιστορίας! Πρόσωπα και γεγονότα του Μεσοπολέμου σε Ελλάδα και Ρωσία, μετεμφυλιακές εδώ και (μετα)σταλινικές εκεί καταστάσεις, γραμμή ορατή μέχρι σήμερα. Ο ιστορικός χαρακτήρας του βιβλίου διαφυλάσσεται σχολαστικά, αλώβητος· από το μυθιστορηματικό ύφος της αφήγησης.
Ο ιεραπόστολος επαναστάτης του Μεσοπολέμου Μάρκος-Ochalis, μέλος του ΚΚΕ και του μπολσεβίκικου ρωσικού κόμματος, αποτελεί το βασικό πρόσωπο. Στην πρώτη πατρίδα καταδικάστηκε σε θάνατο, γλίτωσε και διέφυγε στη δεύτερη πατρίδα, τη μεγάλη αγαπημένη σοσιαλιστική. Εδώ, η καταδίκη σε θάνατο και η εκτέλεση χώρεσαν σε μια μέρα. Έφυγε στα τριαντατρία του χρόνια, Μάρτιο 1938, σαν εχθρός του λαού, αποκαταστάθηκε είκοσι χρόνια αργότερα. Άφησε μια κόρη, στη Μόσχα, που έμαθε ποιος ήταν ο πατέρας της πριν λίγα χρόνια. Παράλληλες, εντυπωσιακά παρόμοιες οι διαδρομές των οικογενειών στις δύο χώρες· οι επίγονοι "συναλλάσσονται" ακόμη αμήχανα με τη δική του ιστορία. Έφυγε νωρίς ο Μάρκος, άφησε όμως πίσω τους συντρόφους κομμουνιστές του Μεσοπολέμου. Αρκετοί υπήρξαν θύματα των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Οι επιζήσαντες είναι αυτοί που κυρίως έγραψαν την ιστορία της αριστεράς για πολλά χρόνια και χρωμάτισαν την ιστορία της χώρας μας ως το τέλος σχεδόν του 20ού αιώνα.
Η γραμμή δεν φαίνεται να έσβησε· κρατώντας ή/και αλλάζοντας μορφές, διαπερνά και τις μέρες μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Μάριος Μαρκοβίτης:
"Γεννήθηκα το 1940∙ δίπλα-δίπλα οι πόλεις των γονέων, Νάουσα και Βέροια, μου χάρισαν το δικαίωμα πάντοτε να αυτοαποκαλούμαι Μακεδόνας. Στρατευμένος παλιά, μοναχικός και μελαγχολικός οδοιπόρος εδώ και δεκαετίες, στους δύσβατους δρόμους της ευρωπαϊκής αριστεράς με δημοκρατία.
Σπούδασα ιατρική, μια από τις «ελεύθερες» δουλειές για τους αριστερούς της εποχής μου. Η ψυχιατρική παιδιών και εφήβων, αγαπημένη συντρόφισσά μου στην επιστημονική και επαγγελματική πορεία∙ πιστά την υπηρέτησα, αυτή με κράτησε στην ιατρική, που άλλως θα είχα εγκαταλείψει.
Βιβλίο εκτός ιατρικών, αυτό είναι το πρώτο μου∙ όχι γιατί είμαι συνταξιούχος, «να βρω κάτι να ασχολούμαι» δηλαδή. Μπορεί να το έγραφα και πριν από 20-30 χρόνια, αν είχα τα συγκλονιστικά ντοκουμέντα, αυτά που από το 2011 μέχρι και πρόσφατα απόκτησα, μαζί με τους «νέους» από την Ρωσία συγγενείς μου: την κόρη, τα εγγόνια και δισέγγονα, του χαμένου και για μένα και γι αυτούς Μάρκου-Ochalis, κεντρικού προσώπου του βιβλίου αυτού. "
Η παρουσίαση θα γίνει το Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2018 και ώρα 19:00, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Έδεσσας (Κ.Γαρέφη-Περδίκα 1, Έδεσσα).
Με τον συγγραφέα συζητούν για το βιβλίο οι:
-Στράτος Δορδανάς, επίκουρος καθηγητής τμ.Βαλκανικών Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας
-Θοδωρής Σαρηγκιόλης, ποιητής
-Γιάννης Χατζηπέγιου, Πρόεδρος Φ.Σ.Ε. «Μέγας Αλέξανδρος».
Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.
Στο τέλος της εκδήλωσης θα διανεμηθούν αναμνηστικά για τα 100 χρόνια του Φιλοπρόοδου Συλλόγου «Μέγας Αλέξανδρος».
Εκατό χρόνια ιστορίας! Πρόσωπα και γεγονότα του Μεσοπολέμου σε Ελλάδα και Ρωσία, μετεμφυλιακές εδώ και (μετα)σταλινικές εκεί καταστάσεις, γραμμή ορατή μέχρι σήμερα. Ο ιστορικός χαρακτήρας του βιβλίου διαφυλάσσεται σχολαστικά, αλώβητος· από το μυθιστορηματικό ύφος της αφήγησης.
Ο ιεραπόστολος επαναστάτης του Μεσοπολέμου Μάρκος-Ochalis, μέλος του ΚΚΕ και του μπολσεβίκικου ρωσικού κόμματος, αποτελεί το βασικό πρόσωπο. Στην πρώτη πατρίδα καταδικάστηκε σε θάνατο, γλίτωσε και διέφυγε στη δεύτερη πατρίδα, τη μεγάλη αγαπημένη σοσιαλιστική. Εδώ, η καταδίκη σε θάνατο και η εκτέλεση χώρεσαν σε μια μέρα. Έφυγε στα τριαντατρία του χρόνια, Μάρτιο 1938, σαν εχθρός του λαού, αποκαταστάθηκε είκοσι χρόνια αργότερα. Άφησε μια κόρη, στη Μόσχα, που έμαθε ποιος ήταν ο πατέρας της πριν λίγα χρόνια. Παράλληλες, εντυπωσιακά παρόμοιες οι διαδρομές των οικογενειών στις δύο χώρες· οι επίγονοι "συναλλάσσονται" ακόμη αμήχανα με τη δική του ιστορία. Έφυγε νωρίς ο Μάρκος, άφησε όμως πίσω τους συντρόφους κομμουνιστές του Μεσοπολέμου. Αρκετοί υπήρξαν θύματα των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Οι επιζήσαντες είναι αυτοί που κυρίως έγραψαν την ιστορία της αριστεράς για πολλά χρόνια και χρωμάτισαν την ιστορία της χώρας μας ως το τέλος σχεδόν του 20ού αιώνα.
Η γραμμή δεν φαίνεται να έσβησε· κρατώντας ή/και αλλάζοντας μορφές, διαπερνά και τις μέρες μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Μάριος Μαρκοβίτης:
"Γεννήθηκα το 1940∙ δίπλα-δίπλα οι πόλεις των γονέων, Νάουσα και Βέροια, μου χάρισαν το δικαίωμα πάντοτε να αυτοαποκαλούμαι Μακεδόνας. Στρατευμένος παλιά, μοναχικός και μελαγχολικός οδοιπόρος εδώ και δεκαετίες, στους δύσβατους δρόμους της ευρωπαϊκής αριστεράς με δημοκρατία.
Σπούδασα ιατρική, μια από τις «ελεύθερες» δουλειές για τους αριστερούς της εποχής μου. Η ψυχιατρική παιδιών και εφήβων, αγαπημένη συντρόφισσά μου στην επιστημονική και επαγγελματική πορεία∙ πιστά την υπηρέτησα, αυτή με κράτησε στην ιατρική, που άλλως θα είχα εγκαταλείψει.
Βιβλίο εκτός ιατρικών, αυτό είναι το πρώτο μου∙ όχι γιατί είμαι συνταξιούχος, «να βρω κάτι να ασχολούμαι» δηλαδή. Μπορεί να το έγραφα και πριν από 20-30 χρόνια, αν είχα τα συγκλονιστικά ντοκουμέντα, αυτά που από το 2011 μέχρι και πρόσφατα απόκτησα, μαζί με τους «νέους» από την Ρωσία συγγενείς μου: την κόρη, τα εγγόνια και δισέγγονα, του χαμένου και για μένα και γι αυτούς Μάρκου-Ochalis, κεντρικού προσώπου του βιβλίου αυτού. "
Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2018
Ζακ Κωστόπουλος: Καθαρές οι τοξικολογικές εξετάσεις

Όσο και να στύψει κανείς τη μνήμη του, δύσκολα θα θυμηθεί πιο λυσσαλέα προσπάθεια αντιστροφής της οπτικής και καταγεγραμμένης πραγματικότητας από την υπόθεση της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου. Εδώ και σχεδόν δύο μήνες έχει αναπαραχθεί μέσω της
ιδιότυπης φάμπρικας Αστυνομίας – media κάθε απίθανη εκδοχή για την υπόθεση. Στην αρχή ήταν «αυτοτραυματισμός ενός επίδοξου ληστή στη τζαμαρία». Όταν κατέρρευσε με πολύ πάταγο αυτό το σενάριο, σειρά πήρε ένα άλλο, εξίσου κακοσκηνοθετημένο και πρόχειρο, αυτό των ναρκωτικών.
Μέρες τώρα οι αστυνομικοί συντάκτες αδημονούν για τα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων του θύματος, έχοντας σχεδόν προεξοφλήσει τα αποτελέσματα τους. Όλα γράφτηκαν και ειπώθηκαν εκτός από το προφανές, απ’ αυτό που παρακολουθήσαμε όλες και όλοι με ανατριχίλα να διατρέχει το timeline μας: τη βάναυση θανάτωση ενός νέου, εντελώς ακίνδυνου και αβοήθητου ανθρώπου στην οποία συμμετείχαν πολίτες και αστυνομικοί ανάμεσα σε δεκάδες βλέμματα κοινωνικής απάθειας.
Για να λυθούν οι απορίες, λοιπόν, φέρνουμε σήμερα στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα των τοξικολογικών και ιστολογικών εξετάσεων του Ζακ Κωστόπουλου. Σύμφωνα με την εργαστηριακή έκθεση της τοξικολογικής εξέτασης του θύματος, στην ειδική αναζήτηση «ναρκωτικών» τα αποτελέσματα είναι αρνητικά και για τις πέντε κατηγορίες (Οπιούχα, Κοκαίνη/Μεταβολίτες, Αμφεταμίνες/Μεταμφεταμίνες, Βενζοδιαπεζίτες, Μεθαδόνη/Μεταβολίτες). Στον οργανισμό του Ζακ Κωστόπουλου δεν ανιχνεύτηκε καμία ναρκωτική ουσία. Η εξέταση είναι θετική μόνο στην κατηγορία των οργανικών φαρμάκων, όπου σύμφωνα με πληροφορίες ανιχνεύτηκε ουσία που εμπεριέχεται στα κοινά αναλγητικά φάρμακα. Επίσης, βρέθηκε πολύ μικρή ποσότητα αλκοόλ στο αίμα, τόσο μικρή που δεν εμπίπτει καν στους κανονισμούς για τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.


Η αλήθεια είναι αυτά τα ευρήματα μικρή σημασία έχουν για τον πυρήνα της υπόθεσης. Ακόμα κι αν οι εξετάσεις έβγαιναν θετικές, θα εξακολουθούσε να είναι μια βάρβαρη δολοφονία για την οποία πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη. Αυτό που καταγράφηκε στα βίντεο ήταν μια πράξη ανείπωτης βίας που εξόντωσε έναν άνθρωπο και δε θα άλλαζε ούτε ο χαρακτήρας, ούτε το αποτέλεσμα του εγκλήματος από τις τοξικολογικές εξετάσεις. Οι ζωές των ανθρώπων που έχουν κάνει χρήση δεν έχουν μικρότερη αξία. Οι τοξικολογικές εξετάσεις του Ζακ, όμως, βγήκαν αρνητικές κι αυτό έχει μια σημασία κυρίως για την τρομακτική επιχείρηση συγκάλυψης, αποπροσανατολισμού και σπίλωσης του θύματος που ενορχηστρώθηκε πάνω στο σώμα και τη μνήμη του Ζακ.
Η Αστυνομία σκόπιμα σκιαγράφησε το προφίλ ενός τοξικοεξαρτημένου ανθρώπου, αφενός για να ενεργοποιήσει τα τοξικοφοβικά αντανακλαστικά της κοινωνίας, αφετέρου για να αποδώσει εκεί την αιτία θανάτου του και αποδράσει από το κάδρο των ευθυνών. Αυτό το έπραξε μέσα από την πάγια τακτική των επιλεκτικών διαρροών προς τον Τύπο και, βεβαίως, βρήκε πρόθυμες φωνές και πένες, που χωρίς καμία τεκμηρίωση μετέφεραν αυτούσια κατασκευασμένα μυθεύματα.
«Ο 32χρονος, σύμφωνα με μαρτυρίες, φέρεται να είχε προχωρήσει το τελευταίο διήμερο σε εκτεταμένη χρήση ναρκωτικών και μάλιστα την προηγούμενη ημέρα είχε παρουσιάσει σημαντικό πρόβλημα υγείας λόγω χρήσης κοκτέιλ ουσιών και η κατάστασή του επιδεινώθηκε την μοιραία ημέρα» έγραφε στις 2 Οκτώβρη ο αστυνομικός συντάκτης του Βήματος, Βασίλης Λαμπρόπουλος αποδίδοντας την πληροφορία σε αξιωματικούς της Ασφάλειας Αττικής. Ποιες είναι άραγε οι μαρτυρίες που επικαλούνται οι αξιωματικοί της Αστυνομίας και αναπαράγει άκριτα ο δημοσιογράφος; Έχουν κατατεθεί στον ανακριτή; Αποδεικνύονται από κάποια έννομη διαδικασία; Επικοινώνησε ο συντάκτης με τις δικηγόρους της οικογένειας του θύματος για να διασταυρώσει την πληροφορία;
«Φέρεται να έχουν υπάρξει αναφορές για «ενδεχόμενο πειραματισμού του 32χρονου με ναρκωτικές ουσίες». Κάτι ωστόσο που θα διευκρινισθεί από τις τοξικολογικές εξετάσεις» επανέρχεται ο ίδιος συντάκτης στις 13 Νοεμβρίου. Πάλι προκύπτουν τα ίδια ερωτήματα. Ποιες είναι αυτές οι αναφορές; Αν τις έχει στην κατοχή του ο συντάκτης γιατί δεν τις δημοσιεύει; Αν δεν τις έχει στην κατοχή του πως είναι σίγουρος ότι υφίστανται; Και γιατί δεν περιμένει τα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων πριν εκτεθεί δημόσια σε αόριστες εικασίες;
Ενώ χθες με νέο δημοσίευμα φαινόταν φανερά έκπληκτος που «οι τοξικολογικές εξετάσεις του 33χρονου ακτιβιστή Ζακ Κωστόπουλου δεν φαίνεται να επιβεβαιώνουν -σύμφωνα με τα πρώτα ανεπίσημα τουλάχιστον στοιχεία – με απόλυτο τρόπο ότι είχε προχωρήσει σε «μοιραία» χρήση ναρκωτικών ή άλλων ουσιών πριν το δραματικό θάνατό του τον περασμένο Σεπτέμβριο στην διάρκεια εισβολής του σε κοσμηματοπωλείο της Αθήνας… Σε περίπτωση που προκύψει και επισήμως κάτι τέτοιο (σσ: για ασαφή ευρήματα των τοξικολογικών εξετάσεων) φαίνεται να κλονίζεται το σενάριο για θάνατο του 33χρονου με κύρια αιτία την χρήση ναρκωτικών όπως υποστήριζαν πολλά στελέχη της λεωφόρου Κατεχάκη και άλλοι» έγραφε χαρακτηριστικά.
Καταρχάς δεν υπάρχει καμία «ασάφεια». Τα αποτελέσματα είναι αρνητικά και στις πέντε κατηγόριων ναρκωτικών. Ποιο ήταν, όμως, αυτό το σενάριο που απέδιδε την κύρια αιτία θανάτου του Ζακ Κωστόπουλου στη χρήση ναρκωτικών; Διατυπώθηκε ποτέ επώνυμα, δημόσια και τεκμηριωμένα από κάποιον; Το σενάριο, λοιπόν, που κλονίστηκε είναι αυτό που έγραψε ο ίδιος επικαλούμενος «στελέχη, πηγές, κύκλους» και όχι κάποιο υποκείμενο με ονοματεπώνυμο.
Η συγκεκριμένη περίπτωση είναι ένα μόνο υπόδειγμα για το πώς λειτούργησε όλο αυτό το διάστημα η διαπλοκή της Αστυνομίας μ’ ένα τμήμα του Τύπου. Υπάρχουν πολύ περισσότερες και μάλλον θα πρέπει να προβληματιστεί η φυσική και η πολιτική ηγεσία της Αστυνομίας για το πόσο δεοντολογική και εντός του κανονιστικού πλαισίου είναι η τακτική της Αστυνομίας να διοχετεύει κατά το δοκούν υπαρκτές ή ψευδείς πληροφορίες στον Τύπο ανώνυμα, τη στιγμή μάλιστα που αφορούν σε μια υπόθεση, όπου οι ίδιοι οι Αστυνομικοί διερευνώνται για τη στάση τους. «Εκφράζουμε για μία ακόμη φορά την αντίθεσή μας στον τρόπο διεξαγωγής της έρευνας σχετικά με τις συνθήκες και τα αίτια του βίαιου θανάτου του. Από δημοσίευμα της εφημερίδας το «Βήμα» στις 13/11/18, φαίνεται ότι το υλικό της δικογραφίας, και μάλιστα ιδιαίτερα κρίσιμα στοιχεία αυτού όπως είναι τα ιατροδικαστικά ευρήματα, διαβιβάζεται -επιλεκτικά- σε δημοσιογράφους και με μεγάλη καθυστέρηση στον ανακριτή.
Η επιλεκτική αυτή διαχείριση του υλικού της δικογραφίας από την πλευρά των αστυνομικών οργάνων, τη στιγμή που συνάδελφοί τους βρίσκονται υπό πειθαρχική και ποινική διερεύνηση για την ίδια υπόθεση, δημιουργεί μείζον ζήτημα παραβίασης της αρχής της δίκαιης δίκης, κομμάτι της οποίας συνιστά ασφαλώς το στάδιο της ανάκρισης» επεσήμαναν με ανακοίνωση τους στις 14 Νοεμβρίου οι δικηγόροι της οικογένειας Κωστόπουλου.
Το βίντεο της Εφημερίδας των Συντακτών ήδη από τις 27 Σεπτεμβρίου απέδειξε ότι ο Ζακ δε δέχτηκε μόνο τη βία των δύο ιδιοκτητών (και ορισμένων ακόμα που φαίνονται στα βίντεο να συμμετέχουν στην επίθεση αλλά δεν έχουν ενταχθεί μέχρι στιγμής στη δικογραφία) αλλά και τη βαναυσότητα των οχτώ αστυνομικών που ρίχτηκαν πάνω στο αιμόφυρτο και αδύναμο σώμα του.
Την ίδια μέρα η Υπουργός Προστασίας του Πολίτη διέταξε ΕΔΕ χωρίς να τεθούν σε διαθεσιμότητα ή αργία οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί. Ωστόσο, δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα τα αποτελέσματα της ΕΔΕ, ούτε αν αυτή αφορά μόνο στη συμμετοχή τους στη δολοφονία αλλά και στην πλημμέλεια με την οποία άσκησαν τα καθήκοντα τους, αφού όπως έχει πολλές φορές τονιστεί αποχώρησαν επιτρέποντας τον ιδιοκτήτη να καθαρίσει τα αίματα, δε μερίμνησαν για τη συλλογή οπτικοακουστικού υλικού, δε συνεργάζονται για την πρόοδο των ερευνών. Επίσης, μέχρι και σήμερα εξακολουθούν να διερευνούν την υπόθεση λες και ο Ζακ είναι ο κατηγορούμενος και όχι το θύμα. Ο προσανατολισμός τους είναι στο τι έκανε ο νεκρός και όχι αυτοί που τον σκότωσαν.
Εκτός από τις τοξικολογικές έχουν ολοκληρωθεί και οι ιστολογικές εξετάσεις του Ζακ Κωστόπουλου. Η μακροσκοπική και μικροσκοπική διερεύνηση τους έδειξε μεταξύ άλλων: Έντονη συμφόρηση των αγγείων του εγκεφάλου και των λεπτομηνίγγων με εξαγγειώσεις ερυθρών αιμοσφαιρίων εστιακά, έντονο οίδημα και συμφόρηση πνευμόνων με παρουσία ενεργοποιημένων κυψελιδών μακροφάγων που φαγοκυτταρώνουν αιμοσιδηρίνη, ισχαιμικού τύπου αλλοιώσεις του μυοκαρδίου.
Τις αμέσως επόμενες μέρες θα συνταχθεί το τελικό ιατροδικαστικό πόρισμα και θα δοθεί στη δημοσιότητα. Είναι σαφές ότι τα πολλαπλά πλήγματα που δέχτηκε ο Ζακ Κωστόπουλος στις 21 Σεπτεμβρίου επέφεραν την εξόντωση του. Εκτός από τους δυο κατηγορούμενους και τους αστυνομικούς που συνέπραξαν σ’ αυτό το αποτέλεσμα, πρέπει να διερευνηθεί και ο ρόλος των εργαζομένων του ΕΚΑΒ, ζήτημα για το οποίο το Υπουργείο Υγείας έχει φορέσει ωτοασπίδες. Υπογραμμίστηκαν αναλυτικά οι αντιφάσεις στις δύο καταθέσεις του διασώστη του ΕΚΑΒ σε προηγούμενο ρεπορτάζ και οι παραβιάσεις του πρωτοκόλλου. Το πιο καίριο απ’ όλα είναι αν μια Καρδιοπνευμονική Αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ) που δεν έγινε κι ούτε θα μπορούσε να γίνει σωστά με τα χέρια του θύματος δεμένα πίσω, θα ήταν σωτήρια.
Σε κάθε περίπτωση τώρα που δεν υπάρχουν άλλες εξετάσεις για να περιμένει κανείς, που ο χρόνος πέρασε αλλά δε σκέπασε το αίτημα για δικαίωση, που η οικογένεια του Ζακ αναγκάστηκε να βιώσει εκτός από την απώλεια του ανθρώπου της και τη συνακόλουθη συκοφάντηση του και την παραβίαση του πένθους της, είναι μάλλον η πολύ καθυστερημένη στιγμή οι αρχές να σταματήσουν να κρύβονται πίσω από τις διαρροές τους και η κυβέρνηση πίσω από τις αντιφάσεις της. Να αποδοθεί δικαιοσύνη. Αυτό.
Πηγή: popaganda.gr
Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2018
Αφιέρωμα: Φέρεντς Πούσκας 1927 – 2006
Από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. «Ο καλπάζων συνταγματάρχης», όπως ήταν το προσωνύμιό του, έγραψε χρυσές σελίδες με την εθνική ομάδα της Ουγγαρίας και τη Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ ως προπονητής του Παναθηναϊκού χάρισε στο ελληνικό ποδόσφαιρο τη μεγαλύτερη επιτυχία του επί συλλογικού επιπέδου. Υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς σκόρερ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου με το «φαρμακερό» αριστερό του σουτ. Σημείωσε 84 γκολ σε 83 συναντήσεις με την Εθνική Ουγγαρίας και 511 γκολ σε 533 συναντήσεις με τις φανέλες της Χόνβεντ Βουδαπέστης και της Ρεάλ Μαδρίτης.
Ο Φέρεντς Πούσκας Μπιρό γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1927 στη Βουδαπέστη. Εντάχθηκε στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες της Κίσπεστ Χόνβεντ, λίγο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν προπονητής της ομάδας ήταν ο πατέρας του. Υπηρέτησε πιστά την ομάδα του έως το 1956, χρονιά που ξέσπασε η Ουγγρική Επανάσταση.
Το 1949, επί κομμουνιστικής διακυβέρνησης, το Υπουργείο Άμυνας ανέλαβε τις τύχες του συλλόγου και η Χόνβεντ έγινε η ομάδα του στρατού. Οι ποδοσφαιριστές της έγιναν αξιωματικοί και ο Πούσκας, λίγα χρόνια μετά, πήρε το βαθμό του συνταγματάρχη, απ' όπου προέκυψε και το γνωστό προσωνύμιό του. Παρέα με τους Ζόλταν Τσίμπορ και Σάντορ Κότσις, οδήγησε σε μεγάλους θριάμβους τη Χόνβεντ. Ο ίδιος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ το 1948 (50 γκολ), το 1949 (31), το 1950 (25) και το 1953 (27). Συνολικά, στο πρωτάθλημα Ουγγαρίας είχε 354 συμμετοχές και σημείωσε 357 γκολ.
Στις 20 Αυγούστου 1945, ο 18χρονος Φέρεντς Πούσκας πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Εθνική Ομάδα, σκοράροντας στο 5-2 επί της Αυστρίας. Στη συντροφιά των Τσίμπορ, Κότσις, Πούσκας προστέθηκαν οι Σάντορ Μπόζικ και Νάντορ Χιντεγκούτι και όλοι μαζί συνετέλεσαν στη δημιουργία μιας από τις καλύτερες ομάδες που έχει εμφανιστεί στον πλανήτη.
Με την εθνική Ουγγαρίας, ο Πούσκας κατέκτησε το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο το 1952 στο Ελσίνκι (γι' αυτό και η ομάδα ονομάστηκε «Αράντσιπατ», που σημαίνει «χρυσή ομάδα» στα ουγγρικά) και έπαιξε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954, που έμεινε στην ιστορία ως «Το θαύμα της Βέρνης», επειδή οι Γερμανοί «γύρισαν» το εις βάρος τους 2-0 και νίκησαν τους Ούγγρους με 3-2. Στην ιστορία έχουν μείνει νίκες της «Αράντσιπατ», όπως το 6-3 επί της Αγγλίας μέσα στο Γουέμπλεϊ (1953) και το 7-1 πάλι επί της Αγγλίας στη Βουδαπέστη (1954), με τον Πούσκας να έχει φυσικά πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ο Φέρεντς Πούσκας Μπιρό γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1927 στη Βουδαπέστη. Εντάχθηκε στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες της Κίσπεστ Χόνβεντ, λίγο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν προπονητής της ομάδας ήταν ο πατέρας του. Υπηρέτησε πιστά την ομάδα του έως το 1956, χρονιά που ξέσπασε η Ουγγρική Επανάσταση.
Το 1949, επί κομμουνιστικής διακυβέρνησης, το Υπουργείο Άμυνας ανέλαβε τις τύχες του συλλόγου και η Χόνβεντ έγινε η ομάδα του στρατού. Οι ποδοσφαιριστές της έγιναν αξιωματικοί και ο Πούσκας, λίγα χρόνια μετά, πήρε το βαθμό του συνταγματάρχη, απ' όπου προέκυψε και το γνωστό προσωνύμιό του. Παρέα με τους Ζόλταν Τσίμπορ και Σάντορ Κότσις, οδήγησε σε μεγάλους θριάμβους τη Χόνβεντ. Ο ίδιος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ το 1948 (50 γκολ), το 1949 (31), το 1950 (25) και το 1953 (27). Συνολικά, στο πρωτάθλημα Ουγγαρίας είχε 354 συμμετοχές και σημείωσε 357 γκολ.
Στις 20 Αυγούστου 1945, ο 18χρονος Φέρεντς Πούσκας πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Εθνική Ομάδα, σκοράροντας στο 5-2 επί της Αυστρίας. Στη συντροφιά των Τσίμπορ, Κότσις, Πούσκας προστέθηκαν οι Σάντορ Μπόζικ και Νάντορ Χιντεγκούτι και όλοι μαζί συνετέλεσαν στη δημιουργία μιας από τις καλύτερες ομάδες που έχει εμφανιστεί στον πλανήτη.
Με την εθνική Ουγγαρίας, ο Πούσκας κατέκτησε το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο το 1952 στο Ελσίνκι (γι' αυτό και η ομάδα ονομάστηκε «Αράντσιπατ», που σημαίνει «χρυσή ομάδα» στα ουγγρικά) και έπαιξε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954, που έμεινε στην ιστορία ως «Το θαύμα της Βέρνης», επειδή οι Γερμανοί «γύρισαν» το εις βάρος τους 2-0 και νίκησαν τους Ούγγρους με 3-2. Στην ιστορία έχουν μείνει νίκες της «Αράντσιπατ», όπως το 6-3 επί της Αγγλίας μέσα στο Γουέμπλεϊ (1953) και το 7-1 πάλι επί της Αγγλίας στη Βουδαπέστη (1954), με τον Πούσκας να έχει φυσικά πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η εισβολή των σοβιετικών στρατευμάτων στη Βουδαπέστη βρίσκει τον Πούσκας στο εξωτερικό, σε περιοδεία με τη Χόνβεντ. Ο «καλπάζων συνταγματάρχης» είχε ήδη αποφασίσει να μην επιστρέψει στην πατρίδα του και να αναζητήσει ομάδα στη Δυτική Ευρώπη. Παρότι αρχικά βρέθηκε πολύ κοντά στην Εσπανιόλ και μάλιστα έπαιξε σε κάποια φιλικά, ο 29χρονος εμιγκρές δεν έμεινε στη Βαρκελώνη, αλλά ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου η Γιουβέντους και η Μίλαν επιθυμούσαν διακαώς να τον εντάξουν στη δύναμή τους. Υπολόγιζε, όμως, χωρίς την UEFA, η οποία του επέβαλε διετή αποκλεισμό κι έτσι το 1958 επέστρεψε στην Ισπανία και εντάχθηκε στο δυναμικό της Ρεάλ Μαδρίτης.
Ο Πούσκας είχε κλείσει τα 31, όταν αποκτήθηκε από τη «Βασίλισσα», αλλά παρέμενε ασυναγώνιστος. Εκεί βρήκε δύο ισάξιους παρτενέρ, τον Αλφρέδο ντι Στέφανο και τον Ρεμόν Κοπά και πανηγύρισε την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1959 και το 1960. Την πρώτη χρονιά ήταν τραυματίας κι έχασε τον τελικό με τη Ρεμς, αλλά το 1960 έδωσε το παρών κι έγραψε ιστορία. Στο 7-3 επί της Άιντραχτ Φρανκφούρτης, ο Πούσκας πέτυχε τέσσερα γκολ και ο Ντι Στέφανο τρία, ρεκόρ που φυσικά παραμένουν μέχρι σήμερα και πιθανότατα δεν πρόκειται ποτέ να καταρριφθούν. Ο Ούγγρος πέτυχε χατ-τρικ και στον τελικό του 1962, όμως, η Ρεάλ έχασε 5-3 από την Μπενφίκα.
Συνολικά, με τη φανέλα των «μερένγκες» ο Φέρεντς Πούσκας κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα και έπαιξε σε 180 αγώνες της «πριμέρα ντιβιζιόν», σημειώνοντας 156 γκολ, ενώ στην Ευρώπη σκόραρε 35 φορές σε 39 ματς. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ισπανία πήρε την υπηκοότητα και με την εθνική ομάδα έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962. Έπαιξε σε τέσσερα ματς, χωρίς να πετύχει γκολ.
Ο Φέρεντς Πούσκας εγκατέλειψε την ενεργό δράση σε ηλικία 40 ετών, το 1967, και ακολούθησε προπονητική καριέρα. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του ήταν η συμμετοχή με τον Παναθηναϊκό στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1971, όπου η ελληνική ομάδα έχασε 2-0 από τον Άγιαξ στο Γουέμπλεϊ. Έμεινε στους «πράσινους» την πενταετία 1969-1974 (2 πρωταθλήματα ο απολογισμός του), ενώ λίγα χρόνια αργότερα βρέθηκε ξανά στην Αθήνα και εργάσθηκε για μία σεζόν (1978-79) στην ΑΕΚ. Ο «δικέφαλος» κατέκτησε το πρωτάθλημα και ο Πούσκας μοιράστηκε τον τίτλο μαζί με τον Ανδρέα Σταματιάδη, που τον διαδέχθηκε.
Ένας τρίτος δεσμός του Πούσκας με τη χώρα μας εντοπίζεται στην Αυστραλία, καθώς οδήγησε την Ελλάδα Μελβούρνης στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1991, τότε που η ομάδα αυτή αποτελείτο σχεδόν εξ ολοκλήρου από έλληνες ομογενείς.
Εκτός από την Ελλάδα και την Αυστραλία, ο Φέρεντς Πούσκας δούλεψε ως προπονητής στην Ισπανία (Χέρκουλες 1967, Αλαβές 1968-1969), στις ΗΠΑ (Γκόλντεν Γκέιτ, 1967-1968), τον Καναδά (Βανκούβερ, 1968), τη Χιλή (Κόλο Κόλο, 1975-1976), τη Σαουδική Αραβία (1976-1977), την Αίγυπτο (Αλ Μασρί, 1979-1982), την Παραγουάη (Σολ ντε Αμέρικα 1985-1986, Σέρο Πορτένιο 1986-1989) και την Εθνική Ουγγαρίας το 1993.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ταλαιπωρήθηκε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Πέθανε από πνευμονία σε νοσοκομείο της Βουδαπέστης, στις 17 Νοεμβρίου 2006.
απο το sansimera.gr
Ο Πούσκας είχε κλείσει τα 31, όταν αποκτήθηκε από τη «Βασίλισσα», αλλά παρέμενε ασυναγώνιστος. Εκεί βρήκε δύο ισάξιους παρτενέρ, τον Αλφρέδο ντι Στέφανο και τον Ρεμόν Κοπά και πανηγύρισε την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1959 και το 1960. Την πρώτη χρονιά ήταν τραυματίας κι έχασε τον τελικό με τη Ρεμς, αλλά το 1960 έδωσε το παρών κι έγραψε ιστορία. Στο 7-3 επί της Άιντραχτ Φρανκφούρτης, ο Πούσκας πέτυχε τέσσερα γκολ και ο Ντι Στέφανο τρία, ρεκόρ που φυσικά παραμένουν μέχρι σήμερα και πιθανότατα δεν πρόκειται ποτέ να καταρριφθούν. Ο Ούγγρος πέτυχε χατ-τρικ και στον τελικό του 1962, όμως, η Ρεάλ έχασε 5-3 από την Μπενφίκα.
Συνολικά, με τη φανέλα των «μερένγκες» ο Φέρεντς Πούσκας κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα και έπαιξε σε 180 αγώνες της «πριμέρα ντιβιζιόν», σημειώνοντας 156 γκολ, ενώ στην Ευρώπη σκόραρε 35 φορές σε 39 ματς. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ισπανία πήρε την υπηκοότητα και με την εθνική ομάδα έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962. Έπαιξε σε τέσσερα ματς, χωρίς να πετύχει γκολ.
Ο Φέρεντς Πούσκας εγκατέλειψε την ενεργό δράση σε ηλικία 40 ετών, το 1967, και ακολούθησε προπονητική καριέρα. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του ήταν η συμμετοχή με τον Παναθηναϊκό στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1971, όπου η ελληνική ομάδα έχασε 2-0 από τον Άγιαξ στο Γουέμπλεϊ. Έμεινε στους «πράσινους» την πενταετία 1969-1974 (2 πρωταθλήματα ο απολογισμός του), ενώ λίγα χρόνια αργότερα βρέθηκε ξανά στην Αθήνα και εργάσθηκε για μία σεζόν (1978-79) στην ΑΕΚ. Ο «δικέφαλος» κατέκτησε το πρωτάθλημα και ο Πούσκας μοιράστηκε τον τίτλο μαζί με τον Ανδρέα Σταματιάδη, που τον διαδέχθηκε.
Ένας τρίτος δεσμός του Πούσκας με τη χώρα μας εντοπίζεται στην Αυστραλία, καθώς οδήγησε την Ελλάδα Μελβούρνης στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1991, τότε που η ομάδα αυτή αποτελείτο σχεδόν εξ ολοκλήρου από έλληνες ομογενείς.
Εκτός από την Ελλάδα και την Αυστραλία, ο Φέρεντς Πούσκας δούλεψε ως προπονητής στην Ισπανία (Χέρκουλες 1967, Αλαβές 1968-1969), στις ΗΠΑ (Γκόλντεν Γκέιτ, 1967-1968), τον Καναδά (Βανκούβερ, 1968), τη Χιλή (Κόλο Κόλο, 1975-1976), τη Σαουδική Αραβία (1976-1977), την Αίγυπτο (Αλ Μασρί, 1979-1982), την Παραγουάη (Σολ ντε Αμέρικα 1985-1986, Σέρο Πορτένιο 1986-1989) και την Εθνική Ουγγαρίας το 1993.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ταλαιπωρήθηκε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Πέθανε από πνευμονία σε νοσοκομείο της Βουδαπέστης, στις 17 Νοεμβρίου 2006.
απο το sansimera.gr
ΚΕΑ: Δείτε αναλυτικά πότε πρέπει να κάνετε νεα αίτηση για να μην χάσετε το επίδομα
Τα Κέντρα Κοινότητας ενημερωνουν τους ωφελούμενους του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης (ΚΕΑ) ότι ολοκληρώθηκαν οι τεχνικές προσαρμογές της πλατφόρμας του ΚΕΑ προκειμένου να εναρμονιστεί με την υπ' αριθμ. Δ13/οικ./33475/1935/15-06-2018 (ΦΕΚ Β' 2281) ΚΥΑ και οι αιτήσεις ανανεώνονται με το ακόλουθο πρόγραμμα:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

































