Επικοινωνήστε μαζί μας!
Ελάτε σε επαφή με την συντακτική ομάδα του ialmopia.gr
Δημοσιεύστε την αγγελία σας στο ialmopia.gr εντελώς δωρεάν
Αγορές-Πωλήσεις-Ενοικιάσεις-Εργασία
Γίνε αρθρογράφος στο ialmopia.gr!
Μπορείς κι εσύ με τα άρθρα σου να συμμετέχεις στην παρέα μας και οι αναγνώστες μας να διαβάσουν τις σκέψεις σου ή τους προβληματισμούς σου
Σύλλογος "ΠΑΝΘΕ" Αριδαίας: Στόχος μας η ουσιαστική και ολιστική στήριξη του ανθρώπου
Ενδιαφέρον project από την περιοχή μας
Παρασκευή 24 Αυγούστου 2018
Πέμπτη 23 Αυγούστου 2018
Αναδρομές: Το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότοφ
Με αυτή την ονομασία είναι περισσότερο γνωστό το Γερμανο-Σοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης, που υπογράφτηκε στη Μόσχα στις 23 Αυγούστου 1939, ανάμεσα στον Υπουργό Εξωτερικών του Γ’ Ράιχ, Γιόακιμ φον Ρίμπεντροπ και τον σοβιετικό ομόλογό του, Βιάτσεσλαβ Μολότοφ. Παρέμεινε σε ισχύ έως τις 22 Ιουνίου 1941, όταν η Γερμανία το παραβίασε, εισβάλλοντας στη Σοβιετική Ένωση, στο πλαίσιο της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Η πρόσκαιρη αυτή σύγκλιση της Σοβιετικής Ένωσης με ένα ορκισμένο ιδεολογικό της εχθρό, την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, επικρίθηκε με δριμύτητα στη Δύση, ήταν όμως προϊόν ρεαλιστικής αντιμετώπισης από τον Στάλιν, που υπάκουε σε γεωπολιτικούς λόγους.
Στις αρχές τού 1939 ο Χίτλερ ήταν ήδη αποφασισμένος να εισβάλει στην Πολωνία και να την κατακτήσει. Η Πολωνία, από την πλευρά της, είχε εξασφαλίσει εγγυήσεις από τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία ότι θα την υποστήριζαν στρατιωτικά, αν δεχόταν επίθεση από τη Γερμανία. Παρ' όλα αυτά, ο Χίτλερ δεν μετέβαλε το σκοπό του: έπρεπε πρώτα να απαλλαγεί από το ενδεχόμενο αντίδρασης της Σοβιετικής Ένωσης σε μία εισβολή στο έδαφος του δυτικού της γείτονα.
Ο Στάλιν, από την πλευρά του, πίστευε ότι η χλιαρή αντιμετώπιση από τη Γαλλία και την Αγγλία της κατάληψης της Τσεχοσλοβακίας από τη χιτλερική Γερμανία, επιβεβαίωνε τους φόβους του ότι οι καπιταλιστικές δημοκρατίες έχουν αφήσει ελεύθερο το πεδίο στη Γερμανία προς τα ανατολικά, ενδεχομένως και για αντισοβιετικούς σκοπούς. Γι’ αυτό αποφάσισε να υιοθετήσει μία ρεαλιστική στάση και να εγκαταλείψει την πάγια θέση του έναντι των φασιστικών καθεστώτων της Ευρώπης.
Έτσι, ξεκίνησαν μυστικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στη Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση τον Απρίλιο του 1939, που οδήγησαν στην υπογραφή του Γερμανο-Σοβιετικού Συμφώνου στις 23 Αυγούστου στη Μόσχα. Το σύμφωνο, που υπεγράφη από τους υπουργούς των Εξωτερικών των δύο χωρών, Μολότοφ και φον Ρίμπεντροπ, απείχε πολύ από την έννοια μιας ιδεολογικής συμμαχίας και απλά ανταποκρινόταν στα γεωπολιτικά συμφέροντα των δύο χωρών. Ο Χίτλερ, εξασφαλίζοντας την ειρήνη στα ανατολικά, μπορούσε ανενόχλητος να προωθήσει τα σχέδιά του και να προχωρήσει σε επίθεση πρώτα κατά της Πολωνίας και μετά κατά της Γαλλίας και της Νορβηγίας. Και ο Στάλιν, από τη δική του πλευρά, θα μπορούσε να ησυχάσει από την προοπτική μιας άμεσης επίθεσης εκ μέρους της Γερμανίας και να επικεντρώσει την προσοχή του στην κατάκτηση μιας ευρείας λωρίδας που θα εξασφάλιζε τα δυτικά σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης.
Στις αρχές τού 1939 ο Χίτλερ ήταν ήδη αποφασισμένος να εισβάλει στην Πολωνία και να την κατακτήσει. Η Πολωνία, από την πλευρά της, είχε εξασφαλίσει εγγυήσεις από τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία ότι θα την υποστήριζαν στρατιωτικά, αν δεχόταν επίθεση από τη Γερμανία. Παρ' όλα αυτά, ο Χίτλερ δεν μετέβαλε το σκοπό του: έπρεπε πρώτα να απαλλαγεί από το ενδεχόμενο αντίδρασης της Σοβιετικής Ένωσης σε μία εισβολή στο έδαφος του δυτικού της γείτονα.
Ο Στάλιν, από την πλευρά του, πίστευε ότι η χλιαρή αντιμετώπιση από τη Γαλλία και την Αγγλία της κατάληψης της Τσεχοσλοβακίας από τη χιτλερική Γερμανία, επιβεβαίωνε τους φόβους του ότι οι καπιταλιστικές δημοκρατίες έχουν αφήσει ελεύθερο το πεδίο στη Γερμανία προς τα ανατολικά, ενδεχομένως και για αντισοβιετικούς σκοπούς. Γι’ αυτό αποφάσισε να υιοθετήσει μία ρεαλιστική στάση και να εγκαταλείψει την πάγια θέση του έναντι των φασιστικών καθεστώτων της Ευρώπης.
Έτσι, ξεκίνησαν μυστικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στη Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση τον Απρίλιο του 1939, που οδήγησαν στην υπογραφή του Γερμανο-Σοβιετικού Συμφώνου στις 23 Αυγούστου στη Μόσχα. Το σύμφωνο, που υπεγράφη από τους υπουργούς των Εξωτερικών των δύο χωρών, Μολότοφ και φον Ρίμπεντροπ, απείχε πολύ από την έννοια μιας ιδεολογικής συμμαχίας και απλά ανταποκρινόταν στα γεωπολιτικά συμφέροντα των δύο χωρών. Ο Χίτλερ, εξασφαλίζοντας την ειρήνη στα ανατολικά, μπορούσε ανενόχλητος να προωθήσει τα σχέδιά του και να προχωρήσει σε επίθεση πρώτα κατά της Πολωνίας και μετά κατά της Γαλλίας και της Νορβηγίας. Και ο Στάλιν, από τη δική του πλευρά, θα μπορούσε να ησυχάσει από την προοπτική μιας άμεσης επίθεσης εκ μέρους της Γερμανίας και να επικεντρώσει την προσοχή του στην κατάκτηση μιας ευρείας λωρίδας που θα εξασφάλιζε τα δυτικά σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης.
Αυτό έγινε κατορθωτό μ’ ένα συμπληρωματικό μυστικό πρωτόκολλο στο σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότοφ, με το οποίο οι δύο συμβαλλόμενες χώρες προχώρησαν στο μοίρασμα της βορειοανατολικής Ευρώπης σε «σφαίρες συμφερόντων»: τη Γερμανική, που περιλάμβανε την Πολωνία μέχρι τον ποταμό Βιστούλα και τη Λιθουανία) και τη Σοβιετική (Φιλανδία, Εσθονία, Λετονία και η περιοχή της Βεσαραβίας). Με τη συναίνεση της χιτλερικής Γερμανίας, η Σοβιετική Ένωση πέτυχε την κατάργηση των εδαφικών συνόρων της, όπως αυτά είχαν διαμορφωθεί και επικυρωθεί εις βάρος της με τους όρους της ειρήνης του Μπρεστ - Λιτόφσκ μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας στις 3 Μαρτίου 1918.
Σε εφαρμογή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ - Μολότοφ, ο Χίτλερ επιτέθηκε στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939, ανοίγοντας την αυλαία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και ο Στάλιν με τη σειρά του λίγες ημέρες αργότερα, στις 17 Σεπτεμβρίου. Η λυκοφιλία μεταξύ των δύο ιδεολογικών εχθρών θα κρατήσει έως τις 22 Ιουνίου 1941, οπότε η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία θα επιτεθεί στην κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση, στο πλαίσιο της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα.
Σε εφαρμογή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ - Μολότοφ, ο Χίτλερ επιτέθηκε στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939, ανοίγοντας την αυλαία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και ο Στάλιν με τη σειρά του λίγες ημέρες αργότερα, στις 17 Σεπτεμβρίου. Η λυκοφιλία μεταξύ των δύο ιδεολογικών εχθρών θα κρατήσει έως τις 22 Ιουνίου 1941, οπότε η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία θα επιτεθεί στην κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση, στο πλαίσιο της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα.
Σιδηροδρομική σύνδεση Θεσσαλονίκης - Π.Ε.Πέλλας μέσω Γιαννιτσών
Με αφορμή την πρόσφατη απόφαση του Δ.Σ. της ΕΡΓΟΣΕ Ανάθεσης της Σύμβασης Μελέτης Γ`φάσης της σύνδεσης του Νέου Λιμένα Καβάλας (στη Νέα Καρβάλη) με τους Τοξότες Ξάνθης σε κοινοπραξία μελετητικών γραφείων και σε αναμονή της προώθησης για χρηματοδότηση από τo CEF της μελέτης και κατασκευής της σιδηροδρομικής σύνδεσης Θεσσαλονίκης-Π.Ε.Πέλλας μέσω Γιαννιτσών.
Η σιδηροδρομική σύνδεση Θεσσαλονίκης-Π.Ε.Πέλλας μέσω Γιαννιτσών εκτός από τα πολλά αναποδοτικά οφέλη της είναι ένα έργο υπερτοπικής σημασίας πράγμα που έχει πολλές φορές έχει αναδειχθεί από την Πρωτοβουλία στο παρελθόν και μπορεί να αποτελέσει τμήμα της "Σιδηροδρομική Εγνατίας" όπως εξ άλλου δήλωσε και ο υπουργός μεταφορών Χ.Σπίρτζης στις 3-10-2017 στα Γιαννιτσά.
Μπορεί δηλαδή να αποτελέσει συνέχεια της υπό κατασκευή ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΗΣ ΕΓΝΑΤΙΑΣ (Αλεξανδρούπολη-Τοξότες Ξάνθης-Καβάλα-Αμφίπολη -Θεσσαλονίκη) προς τη Δυτική Μακεδονία ,τη Δυτική Ελλάδα και τα Δυτικά Βαλκάνια .
Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της επικαιροποιημένης μελέτης σκοπιμότητας (του 2008 ) που δημοσιοποιήθηκε το Μάρτη του 2018 η σιδηροδρομική σύνδεση Θεσσαλονίκης - Έδεσσας μέσω Γιαννιτσών θα έχει συνολικό μήκος 86,7 χλμ και κόστος 110 εκ € .Και για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης να τονίσουμε πως η σύνδεση Τοξότες - Ξάνθη μήκους 31,8 χλμ θα έχει κόστος 250 εκ €.
Η πολύ μεγάλη αυτή διαφορά κόστους/χλμ οφείλεται κατά κύριο λόγο στο ιδιαίτερα φιλικό πεδινό ανάγλυφο της σύνδεσης Θεσσαλονίκης-Π.Ε.Πέλλας μέσω Γιαννιτσών.
Είναι επομένως αυτονόητη η άμεση υλοποίηση της σιδηροδρομικής σύνδεσης Θεσσαλονίκης-Π.Ε.Πέλλας μέσω Γιαννιτσών με οποιοδήποτε χρηματοδοτικό εργαλείο και θέλουμε να πιστεύουμε πως οι δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Μεταφορών και Υποδομών για προώθηση της χρηματοδότησης της μελέτης και του έργου στο C.E.F. (Connecting Europe Facilities) στο Περιφερειακό Συνέδριο για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας θα γίνουν πραγματικότητα .
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2018
"ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ Π.Ε.ΠΕΛΛΑΣ"
Η σιδηροδρομική σύνδεση Θεσσαλονίκης-Π.Ε.Πέλλας μέσω Γιαννιτσών εκτός από τα πολλά αναποδοτικά οφέλη της είναι ένα έργο υπερτοπικής σημασίας πράγμα που έχει πολλές φορές έχει αναδειχθεί από την Πρωτοβουλία στο παρελθόν και μπορεί να αποτελέσει τμήμα της "Σιδηροδρομική Εγνατίας" όπως εξ άλλου δήλωσε και ο υπουργός μεταφορών Χ.Σπίρτζης στις 3-10-2017 στα Γιαννιτσά.
Μπορεί δηλαδή να αποτελέσει συνέχεια της υπό κατασκευή ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΗΣ ΕΓΝΑΤΙΑΣ (Αλεξανδρούπολη-Τοξότες Ξάνθης-Καβάλα-Αμφίπολη -Θεσσαλονίκη) προς τη Δυτική Μακεδονία ,τη Δυτική Ελλάδα και τα Δυτικά Βαλκάνια .
Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της επικαιροποιημένης μελέτης σκοπιμότητας (του 2008 ) που δημοσιοποιήθηκε το Μάρτη του 2018 η σιδηροδρομική σύνδεση Θεσσαλονίκης - Έδεσσας μέσω Γιαννιτσών θα έχει συνολικό μήκος 86,7 χλμ και κόστος 110 εκ € .Και για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης να τονίσουμε πως η σύνδεση Τοξότες - Ξάνθη μήκους 31,8 χλμ θα έχει κόστος 250 εκ €.
Η πολύ μεγάλη αυτή διαφορά κόστους/χλμ οφείλεται κατά κύριο λόγο στο ιδιαίτερα φιλικό πεδινό ανάγλυφο της σύνδεσης Θεσσαλονίκης-Π.Ε.Πέλλας μέσω Γιαννιτσών.
Είναι επομένως αυτονόητη η άμεση υλοποίηση της σιδηροδρομικής σύνδεσης Θεσσαλονίκης-Π.Ε.Πέλλας μέσω Γιαννιτσών με οποιοδήποτε χρηματοδοτικό εργαλείο και θέλουμε να πιστεύουμε πως οι δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Μεταφορών και Υποδομών για προώθηση της χρηματοδότησης της μελέτης και του έργου στο C.E.F. (Connecting Europe Facilities) στο Περιφερειακό Συνέδριο για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας θα γίνουν πραγματικότητα .
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2018
"ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ Π.Ε.ΠΕΛΛΑΣ"
Τρίτη 21 Αυγούστου 2018
ΕΠΣ ΠΕΛΛΑΣ: Την Τετάρτη 22/8/2018 η κλήρωση του κυπέλλου
Σας γνωρίζουμε , ότι με απόφαση της Επιτροπής Κυπέλλου της Ένωσής μας, η κλήρωση των Αγώνων Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ελλάδας δικαιοδοσίας ΕΠΣ Πέλλας για την ποδοσφαιρική περίοδο 2018/2019, θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αλμωπίας την Τετάρτη 22-8-2018 και ώρα 19.00.
Καλούνται οι εκπρόσωποι των σωματείων να παραστούν στην κλήρωση.
Φ.Ο. Αριδαίας Βόλεϊ: Συνεργασία με Γιάννη Παντακίδη
Φ.Ο. Αριδαίας με μεγάλη χαρά ανακοινώνει την έναρξη της συνεργασίας με τον πρώην παίκτη βόλεϊ και αρχηγό του ΠΑΟΚ Γιάννη Παντακίδη, ως προπονητή στις ακαδημίες βόλεϊ του συλλόγου μας.
Θεωρούμε πολύ σημαντικό το γεγονός πως ένας αθλητής με τις επιτυχίες και το ήθος του Γιάννη Παντακίδη αποδέχεται την πρότασή μας στα πρώτα βήματα της προπονητικής του καριέρας, τον καλωσορίζουμε στη μεγάλη οικογένεια του Φ.Ο. Αριδαίας και του ευχόμαστε ολόψυχα πολλές επιτυχίες με τη νέα του ιδιότητα!
Ο Γιάννης Παντακίδης ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αριστοτέλη Σκύδρας και το 2006 πήρε μεταγραφή στην ομάδα του ΠΑΟΚ, όπου αγωνίστηκε ουσιαστικά σε όλη του την καριέρα, με μοναδικό διάλειμμα τη σεζόν 2011-2012 που φόρεσε τη φανέλα της Λαμίας. Με την ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Ελλάδας (2015, 2016, 2017) και δύο κύπελλα (2015, 2018).
Θέλουμε να ευχαριστήσουμε το σύλλογο του Μίλωνα Γιαννιτσών και ιδιαίτερα την Δώρα Συλλέκτη για την καταλυτική βοήθεια στην υλοποίηση αυτής της συμφωνίας.
Επίσης θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Γιώργο Χασάπη, τον προπονητή με τον οποίο πριν από δύο χρόνια δημιουργήσαμε την ακαδημία βόλεϊ του ΦΟΑ, τόσο για την άψογη συνεργασία όσο και για την τεράστια προσπάθεια που κατέβαλε με σκοπό την πρόοδο των αθλητριών.
Ακαδημία Εδεσσαϊκός BC: Έναρξη προπονήσεων και τεχνικό "τιμ" περιόδου 2018-2019
Ο Εδεσσαϊκός BC βρίσκεται σε ευχάριστη θέσει να ανακοινώσει ότι η φετινή έναρξη λειτουργίας των Ακαδημιών του για ΑΓΟΡΙΑ και ΚΟΡΙΤΣΙΑ ηλικίας 5 έως 14 ΕΤΩΝ θα πραγματοποιηθεί νωρίτερα από κάθε άλλη χρονιά , στις 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ημέρα ΔΕΥΤΕΡΑ και ώρα 17.30 στο Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού (Ποδοσφαιρικού) Σταδίου Εδεσσας
Αναδρομές: Η κλοπή της «Μόνα Λίζα»
Η Μόνα Λίζα ή Τζοκόντα είναι αναμφισβήτητα το δημοφιλέστερο έργο ζωγραφικής. Το φιλοτέχνησε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι από το 1503 έως το 1507 στη Φλωρεντία, αλλά γρήγορα πέρασε σε γαλλικά χέρια. Αγοράσθηκε από τον γάλλο ηγεμόνα Φραγκίσκο Α' για τον πύργο του στο Φοντενεμπλό, φιλοξενήθηκε στο ανάκτορο των Βερσαλιών από τον Λουδοβίκο τον 14ο, κόσμησε την κρεβατοκάμαρα του Μεγάλου Ναπολέοντα και από το 1804 εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου.
Το μεσημέρι της 22ας Αυγούστου 1911 οι Γάλλοι πάγωσαν, όταν πληροφορήθηκαν ότι ο μοναδικός αυτός πίνακας είχε κλαπεί. Τις επόμενες μέρες το θέμα ήταν πρωτοσέλιδο στις μεγαλύτερες εφημερίδες του κόσμου. Το περιστατικό αποκαλύφθηκε στις 11 το πρωί της 22ας Αυγούστου, όταν ο ζωγράφος Λουί Μπερού, που συνήθιζε να ζωγραφίζει αντίγραφα της Τζοκόντα και να τα πουλά στους επισκέπτες του Μουσείου, παρατήρησε με έκπληξη ότι ο πίνακας απουσίαζε από τη θέση του. Το ανέφερε στον αρμόδιο φύλακα, ο οποίος εντελώς βαριεστημένα του απάντησε ότι ίσως να βρισκόταν για συντήρηση. Ήταν Τρίτη και την προηγούμενη ημέρα (21 Αυγούστου) το Λούβρο ήταν κλειστό, λόγω της καθιερωμένης αργίας της Δευτέρας.
Όταν διαπιστώθηκε ότι η Μόνα Λίζα δεν βρισκόταν στο συντηρητήριο σήμανε συναγερμός. Οι πόρτες του Μουσείου σφραγίστηκαν, τα σύνορα της Γαλλίας έκλεισαν και την υπόθεση ανέλαβε η αστυνομία, με επικεφαλής τον επιθεωρητή Λουί Λεπέν. Μία από τις πρώτες ενέργειες της γαλλικής κυβέρνησης ήταν να θέσει σε διαθεσιμότητα τον διευθυντή του Λούβρου Τεοφίλ Ομόλ, ο οποίος πριν από λίγους μήνες κόμπαζε ότι κανείς δεν μπορεί να κλέψει τη Μόνα Λίζα από το Μουσείο του.
Σχεδόν αμέσως, ο επιθεωρητής Λεπέν διαπίστωσε την κλοπή, καθώς ανακάλυψε την κορνίζα του πίνακα κάτω από μια σκάλα, πολύ κοντά στο σημείο που εκτίθετο η Τζοκόντα. Τώρα έπρεπε να ανακαλύψει τον δράστη ή τους δράστες του ανοσιουργήματος. Οι έρευνές του στράφηκαν στους κατώτερους υπαλλήλους του Μουσείου με τους γλίσχρους μισθούς, στους εμπόρους τέχνης του Παρισιού και στους νεαρούς καλλιτέχνες της αβάν-γκαρντ, που διάκειτο εχθρικά στην παραδοσιακή τέχνη. Οι παριζιάνοι από την πλευρά τους πίστευαν ότι πίσω από τη θρασύτατη κλοπή μπορεί να βρισκόταν κάποιος αμερικανός μεγιστάνας ή ήταν έργο της Γερμανίας, που ήθελε να δυσφημήσει τη μεγάλη της αντίπαλο. Όταν το Λούβρο άνοιξε και πάλι τις πύλες του στις 29 Αυγούστου, χιλιάδες Γάλλοι περνούσαν μπροστά από την άδεια θέση της Τζοκόντα και έκλαιγαν γοερά, λες και είχαν χάσει ένα προσφιλές τους πρόσωπο.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 1911 μία ακόμη έκπληξη περίμενε τους παριζιάνους. Η αστυνομία ανακοίνωσε τη σύλληψη του διακεκριμένου γαλλοπολωνού ποιητή Γκιγιόμ Απολινέρ και του ανερχόμενου ισπανού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο, ως υπόπτων για την κλοπή. Ο Πικάσο αφέθηκε ελεύθερος την ίδια μέρα, καθώς δεν προέκυψε το παραμικρό στοιχείο εις βάρος του και ο Απολινέρ πέντε μέρες αργότερα. Ο Τύπος, όμως, είχε φροντίσει να τους χρίσει ενόχους: «Ο Απολινέρ είναι αρχηγός διεθνούς σπείρας που έχει έρθει στη Γαλλία με σκοπό να ξαφρίσει τα μουσεία μας» έγραφε η «Paris Journal» στις 13 Σεπτεμβρίου. Τρομοκρατημένος ο ποιητής πρόλαβε να γράψει στίχους στο κελί του, προτού πέσει σε βαθιά μελαγχολία. Η σύντομη κράτησή του και οι ανυπόστατες εις βάρος του κατηγορίες αμαύρωσαν σοβαρά τη φήμη και την αξιοπιστία του.
Για τα επόμενα δύο χρόνια οι έρευνες περιέπεσαν σε τέλμα, παρότι οι κλέφτες επικυρήχθηκαν με μεγάλα ποσά από το κράτος και ιδιώτες. Η Τζοκόντα είχε κάνει φτερά και πολύς κόσμος πίστευε ότι είχε καταστραφεί. Η κατάσταση άλλαξε άρδην στις 29 Νοεμβρίου 1913, όταν ο ιταλός γκαλερίστας Αλφρέντο Τζέρι έλαβε ένα γράμμα ταχυδρομημένο από το Παρίσι. Ο αποστολέας του, κάποιος Λεονάρντο Βιτσέντσο, του έγραφε ότι έχει στην κατοχή του τη Μόνα Λίζα και ότι σκόπευε να τη χαρίσει στην Ιταλία, αφού λάμβανε μια εύλογη αμοιβή.
Ο Τζέρι έκλεισε ραντεβού στον Βιτσέντζο στις 10 Δεκεμβρίου στην γκαλερί του στη Φλωρεντία. Παρών στη συνάντηση ήταν και ο Τζιοβάνι Πότζι, διευθυντής της διάσημης πινακοθήκης της πόλης «Ουφίτσι», που δεν πολυπίστεψε αυτή την ιστορία. Την επομένη ο Βιτσέντζο οδήγησε τους δύο άνδρες στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του «Τρίπολι-Ιτάλια». Με αποφασιστικές κινήσεις άνοιξε ένα μπαούλο και από ένα κρυφό πάτο τους φανέρωσε τον διάσημο πίνακα. Οι δύο άνδρες έδειξαν συγκρατημένη έκπληξη, καθώς γνώριζαν ότι κυκλοφορούν δεκάδες πλαστές Τζοκόντες. Για καλό και για κακό είχαν ειδοποιήσει τους Καραμπινιέρους, οι οποίοι συνέλαβαν τον Βιτσέντσο.
Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης αποκαλύφθηκε ότι το πραγματικό όνομα του Λεονάρντο Βιτσέντζο ήταν Βιτσέντζο Περούτζια. Ήταν τριάντα ετών με καταγωγή από το Κόμο και για ένα διάστημα είχε δουλέψει ως ξυλουργός στο Λούβρο. Όταν έγινε γνωστό ότι ο πίνακας ήταν ο αυθεντικός, ένα κύμα συμπάθειας σηκώθηκε υπέρ του Περούτζια. Η κοινή γνώμη θεώρησε την πράξη του πατριωτική, αφού το βασικό του κίνητρο ήταν να φέρει τη Μόνα Λίζα στην κοιτίδα της. Την ίδια γνώμη φαίνεται να είχαν και οι δικαστές, που τον καταδίκασαν σε ολιγόμηνη φυλάκιση. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ο Περούτζια αποκάλυψε ότι αφαίρεσε τη Μόνα Λίζα από τη θέση της μεταμφιεσμένος σε συντηρητή του Μουσείου. Την έκρυψε κάτω από τη φόρμα του (ο πίνακας έχει μέγεθος 0,53 x 0,77 μ.) και βγήκε σαν κύριος από το Μουσείο. Το κρησφύγετό του ήταν μόλις ένα χιλιόμετρο από το Λούβρο.
Η Μόνα Λίζα παρέμεινε για ένα μήνα στην Ιταλία, προτού επιστρέψει στη Γαλλία. Εκτέθηκε στο «Ουφίτσι» και στα μεγαλύτερα μουσεία της Ιταλίας και εκατομμύρια Ιταλών θαύμασαν το αινιγματικό της χαμόγελο. Στις 31 Δεκεμβρίου 1913, 60.000 άνθρωποι την κατευόδωσαν στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μιλάνου. Ταξίδεψε σε ειδικά φυλασσόμενο βαγόνι της ταχείας Μιλάνου - Παρισίων και από τις 4 Ιανουαρίου 1914 εγκαταστάθηκε και πάλι στο Λούβρο, όπου εκτίθεται έως σήμερα, κάτω από πρωτοφανή μέτρα ασφαλείας.
απο το sansimera.gr
Συνεχίζονται οι διακρίσεις της Μαρίας Γεωργιάδου
Η Μαρία συνέχισε τις διακρίσεις και πέτυχε σπουδαίες νίκες στο Ευρωπαικό πρωτάθλημα KOYFALIA CUP., Στο μονό έφτασε στα ημιτελικά αποκλειόμενη από την Ρουμάνα Andreea Alexandra Lila, όμως στα διπλά με συμπαίκτρια την Αθηνά Πήττα κέρδισαν τον τίτλο αντομετωπίζοντας στο τελικό τις Ελληνίδες Ελένη Κωστάκη και Κατερίνα Ζαφειροπούλου.
Επόμενος στόχος της Μαρίας είναι να διακριθεί και στο Aridea Cup που διεξάγεται στην πόλη της και ξεκινά σήμερα Κυριακή με την τελετή έναρξης.
Δευτέρα 20 Αυγούστου 2018
Για την έξοδο από τα μνημόνια, 21 Αυγούστου 2018. Γράφει ο Στέφανος Τζουμάκας
Του Στέφανου
Τζουμάκα.
Κυριακή 19 Αυγούστου 2018
Αφιέρωμα: Κόφι Ανάν 1938 – 2018
Ο Γκανέζος διπλωμάτης Κόφι Ανάν, διετέλεσε γενικός γραμματέας του ΟΗΕ από το 1997 έως το 2006. Υπήρξε ο δεύτερος Αφρικανός και πρώτος μαύρος επικεφαλής του διεθνούς οργανισμού. Το 2001 τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης από κοινού με τον ΟΗΕ. Στον ελληνισμό είναι κυρίως γνωστός για το σχέδιο επίλυσης του Κυπριακού («Σχέδιο Ανάν»), το οποίο απορρίφθηκε με δημοψήφισμα από τους ελληνοκυπρίους το 2004.
Ο Κόφι Άτα Ανάν γεννήθηκε στο Κουμάσι της Χρυσής Ακτής (νυν Γκάνας) στις 8 Απριλίου 1938, στους κόλπους μιας ντόπιας αριστοκρατικής οικογένειας φυλάρχων. Σπούδασε οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων αρχικά στην πατρίδα του και στην συνέχεια με υποτροφίες στις ΗΠΑ και Ελβετία. Αμέσως μετά εντάχθηκε ως διοικητικός υπάλληλος στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, μιας από τις υπηρεσίες του ΟΗΕ. Διπλωμάτης καριέρας, ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία, φτάνοντας το 1992 στο αξίωμα του βοηθού γενικού γραμματέα του ΟΗΕ και δεύτερου γενικού γραμματέα, αρμόδιου για θέματα ειρηνευτικών αποστολών.
Υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του ΟΗΕ για δύο συνεχόμενες θητείες, από το 1997 μέχρι το 2006, διαδεχόμενος τον Αιγύπτιο Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι. Χρωστούσε τον διορισμό του στις Ηνωμένες Πολιτείες, που πρόβαλαν βέτο σε μια δεύτερη θητεία του Μπούτρος Γκάλι, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να αποδείξει ότι λάμβανε τις αποφάσεις του ανεξάρτητα από τις μεγάλες δυνάμεις. Προκάλεσε έτσι εκνευρισμό στις ΗΠΑ όταν χαρακτήρισε «παράνομη» την εισβολή στο Ιράκ το 2003 επειδή η επιχείρηση αυτή δεν είχε λάβει την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ανέλαβε πολλές πρωτοβουλίες για την καταπολέμηση του AIDS και της φτώχειας στον κόσμο και για τα δικαιώματα των γυναικών στις αραβικές χώρες, ενώ στις επιτυχίες του συγκαταλέγονται η αποχώρηση του ινδονησιακού στρατού από το Ανατολικό Τιμόρ και των ισραηλινών στρατευμάτων από τον νότιο Λίβανο. Το 2001 τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης, από κοινού με τον ΟΗΕ για «τις προσπάθειές του για την εμπέδωση της διεθνούς ειρήνης».
Η θητεία του επλήγη όμως και από σκάνδαλα και αποτυχίες, όπως την υπόθεση «Πετρέλαιο έναντι τροφίμων», που επέτρεπε στο Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν να εξάγει πετρέλαιο, εφόσον τα έσοδα διατίθενταν για είδη πρώτης ανάγκης (1996-2003), ενώ, ως επικεφαλής των ειρηνευτικών επιχειρήσεων του ΟΗΕ τη δεκαετία του 1990 είχε επικριθεί επειδή δεν κατάφερε να σταματήσει τη γενοκτονία στη Ρουάντα.
Το όνομά του συνδέθηκε με την αποτυχημένη προσπάθεια συνολικής επίλυσης του Κυπριακού στα τέλη του περασμένου αιώνα. Το «Σχέδιο Ανάν», όπως έμεινε στην ιστορία, τέθηκε σε δημοψήφισμα στις 24 Απριλίου 2004 και απορρίφθηκε από την ελληνοκυπριακή πλευρά με ποσοστό 75,83%,ενώ εγκρίθηκε από τους Τουρκοκυπρίους με ποσοστό 64,91%.
Παρ' όλ' αυτά, όταν αποχώρησε από τη θέση του, ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους γενικούς γραμματείς που πέρασαν ποτέ από τον Οργανισμό. Σε μια από τις τελευταίες του αποστολές, το 2012, είχε αναλάβει για μερικούς μήνες τον ρόλο του ειδικού απεσταλμένου των Ηνωμένων Εθνών στην εμπόλεμη Συρία. Παραιτήθηκε από τη θέση αυτή κατηγορώντας τις μεγάλες δυνάμεις ότι με τις έριδές τους είχαν μετατρέψει τη μεσολαβητική προσπάθειά του σε μια «αδύνατη αποστολή». «Τα Ηνωμένα Έθνη μπορούν να βελτιωθούν, δεν είναι τέλεια, ωστόσο, αν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε να τα δημιουργήσουμε» είχε δηλώσει τον Απρίλιο του 2018 στο BBC, σε μια συνέντευξη με την ευκαιρία των 80ών γενεθλίων του.
Στην προσωπική του ζωή ήταν παντρεμένος με τη Σουηδή δικηγόρο Νάνε Μαρία Λάγκεργκρεν. Από τον πρώτο γάμο του, με τη Νιγηριανή Τίτι Αλακίτζα, είχε αποκτήσει δύο παιδιά.
Ο Κόφι Ανάν πέθανε στην Βέρνη της Ελβετίας στις 18 Αυγούστου 2018, ύστερα από σύντομη ασθένεια.
απο το sansimera.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


































